Απορία

Τόσες λέξεις γύρω μου
χτίζουν έναν απέραντο τοίχο
που προστατεύει τη σιωπή μου.
..................................................
Θεέ μου πόσο δύσκολο είναι
να ζήσει κανείς σ' αυτούς τους καιρούς
ψελίζοντας απορίες
αντί να κραυγάζει αλήθειες!

δεν ήμουν

"Δεν περιμέναμε ότι πρέπει να βγάλουμε φωτιά απ’ τις λέξεις, ότι πρέπει να περπατήσουμε ξανά μαζί σε χαμένες απεργίες, ότι πρέπει να ηττηθούμε όπως οι άλλοι, αυτοί που κάποτε θαυμάζαμε. Δεν περιμέναμε ότι η ζωή θα μας ζητήσει το λόγο."

Θα σε πετύχω τυχαία στο δρόμο. Καλησπέρα, τί κάνεις; Όλα καλά; Σκατά, τα ίδια, αντέχουμε. Θα περπατήσουμε μαζί.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να έρθω εδώ, να περπατήσω αυτούς τους δρόμους, να κοιτάξω αυτά τα πρόσωπα, να ζήσω αυτές τις μέρες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να φοβάμαι μέσα στο τρένο, να απελπίζομαι στις κεντρικές λεωφόρους, να ελίσσομαι ανάμεσα στα πτώματα, να αποφεύγω τα απλωμένα χέρια, να παρατηρώ τα παραιτημένα πόδια.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να ζήσω αυτά τα χρόνια, αυτές τις ουρές, αυτά τις αγωνίες, αυτές τις φτώχειες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις και θα σκέφτεσαι τις φωτογραφίες κάποιων διακοπών, τότε που ήμαστε όλοι είκοσι και τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά. Τίποτα δεν έμπαινε ανάμεσα στον εαυτό και την επιθυμία.

Θα πεις. Ήμουν φτιαγμένος για εκείνη την μακρινή παραλία με την παράταιρη καντίνα, τις παγωμένες μπύρες και την πίτα κάτω απ’ το αρμυρίκι. Για αυτοσχέδιες συναυλίες, μυστήριες γυναίκες, σπιτικά ποτά, αγέραστα καφενεία και νυχτερινές μπάρες. Ήμουν φτιαγμένος για πρωινές βόλτες και σακούλες γεμάτες βιβλία. Για βραδινά μπάνια και κοφτές ντρίπλες.

Οι ώμοι μου ήταν φτιαγμένοι για ένα σακίδιο που θα ξυπνούσε στη μία μεριά του κόσμου και θα κοιμόταν στην άλλη. Τα δάχτυλά μου ήταν φτιαγμένα για να γράφω εξυπνακίστικες ιστορίες και εντυπώσεις από απερίγραπτα τοπία. Το στόμα μου ήταν φτιαγμένο για να γελάει με φριχτά ανέκδοτα και να πίνει (άλλο) ένα τελευταίο κονιάκ και να φιλάει εξωτικούς λαιμούς, ξαπλωμένα χέρια και σεντονένια πόδια.

Ήμουν φτιαγμένος να γνωρίσω τη δυστυχία του κόσμου ως μυθιστόρημα, κακιά ανάμνηση, μελαγχολική ταινία και δυσπρόφερτο πετίσιον.

Τώρα κάνω βόλτες σε έρημους δρόμους πνιγμένους απ’ τα εκατοντάδες ενοικιάζεται. Γράμματα στοιβάζονται σε εισόδους, ζητιάνοι και πρεζάκια στοιβάζονται σε πεζοδρόμια, άνεργοι στοιβάζονται σε βιογραφικά, μετανάστες στοιβάζονται σε στρατόπεδα.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για να βαδίζουμε ατρόμητοι καταπάνω σε όλα τα ζόρια – λογαριασμοί, απολύσεις, ερημιές, μπάτσοι, φασίστες, βιβλιάρια υγείας. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα κλαίγαμε μόνο από έρωτα και εθιμοτυπικά, σε μεγάλες αθλητικές νίκες και επετείους. Άντε πότε πότε κι ένας θάνατος. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα διαβάζαμε τους θεωρητικούς για λόγους κουλτούρας και ότι θα τα βάζαμε με την υπερκατανάλωση, την αλλοτρίωση και άλλες έννοιες απ’ τις εκθέσεις ιδεών.

Δεν περιμέναμε ότι πρέπει να βγάλουμε φωτιά απ’ τις λέξεις, ότι πρέπει να περπατήσουμε ξανά μαζί σε χαμένες απεργίες, ότι πρέπει να ηττηθούμε όπως οι άλλοι, αυτοί που κάποτε θαυμάζαμε. Δεν περιμέναμε ότι η ζωή θα μας ζητήσει το λόγο.

Και τώρα, μείναμε να περπατάμε ανάμεσα στα λυσσασμένα για αίμα θύματα . Ο χαλασμός παντού γύρω. Ίσως κάναμε λάθος, ίσως ήμαστε αφελείς, ίσως συνοψίσαμε το όνειρο σε ότι χωρούσε στην αγοραστική μας δύναμη.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για αυτό, θα σου πω.

Ύστερα, θα κοιτάξουμε τριγύρω, τους δρόμους που περπατήσαμε. Την Καραγιώργη Σερβίας, την Αιόλου, την Αθηνάς απ’ την Ομόνοια ως την Πλάκα. Περιφερόμενοι μετανάστες, μικρομάγαζα, βιοτεχνίες, παπατζήδες, διάσημα εμπορικά καταστήματα, ξεχασμένες κόκκινες σημαίες, πρεζάκια στην Κλαυθμώνος, στένσιλ “welcome to the dark side”, δυο τρία μπαράκια που κάποτε παραήπιες, το τμήμα στην κάθετη της Κολολοτρώνη – περνάς και φτύνεις πάντα – , η πλατεία Συντάγματος γεμάτη κόσμο μπερδεμένο, μαλόξ στα μάτια στην Πανεπιστημίου, Δεκέμβριος 2008 καθισμένος στην άσφαλτο – δίπλα σου περνάει ένας και στο πλακάτ η Κούνεβα, την άλλη την πιάνουν ξαφνικά τα κλάματα – βόλτες στη Σωκράτους να δεις με τα ίδια σου τα μάτια, οι μαύρες σου μαυρίζουν την ψυχή, ένοχος γιατί μόλις βγήκες από το πάλαι ποτέ «σόουλ», πεταχτά φιλιά, μια γριά με αίματα και μάσκα σε κάποια διαδήλωση, το μεταξουργείο καθημερινή πρωί, μια ρακή στο Γιλμάζ στα Εξάρχεια, το παρκάκι απέναντι καθώς φτιαχνόταν, τα σουβλάκια των Κούρδων στην Κάνιγγος, ένας Πακιστανός που σου λέει ευχαριστώ σαν τρελός για ένα δίευρω. Κοιτάξαμε την πόλη μας, τους δρόμους που περπατήσαμε.

Θα γυρίσεις με ένα θυμό, όλο χαμόγελο, και το τσιγάρο στο στόμα και θα μου πεις, μη φοβάσαι ρε. Από δω και πέρα, δεν είμαστε φτιαγμένοι για να μας παγώνει ο φόβος. Από δω και πέρα είμαστε φτιαγμένοι για να ζήσουμε.

Από το καταπληκτικό tovytio.wordpress.com

Λένγκω

Στην κυρά μάνα μας μη δίνετε βοήθεια
ούτε μαγκούρα στο προσκέφαλο σιμά
γιατί θα δέρνει κάθε μέρα τα παιδιά της
κι όταν μιλάω θα με λέει αληταρά
κι αν δέρνει κάθε που γουστάρει τα παιδιά της
θα καταντήσουνε εμπόροι δουλικοί
τα νιάτα χάνονται στα βρόμικα σοκάκια
για να μετρήσουν με το μπόι τους τη γη

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
πάψε να με κυβερνάς
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
πάψε να με τυραννάς

Κι αν θέλω τώρα να ακούγεται η φωνή μου
με πιάνει τρόμος από ίσκιους μακρινούς
χρυσάφι μοιάζει η συντροφιά σου στη ζωή μου
κι η ομορφιά σου μου γιατρεύει τους καημούς
ρε μπάρμπα κάτσε να μας πεις μιά ιστορία
πως ήταν τότες η μανούλα μας παλιά
έπεφτε ξύλο σα γινόταν φασαρία
ή σας νανούριζε με χάδια και φιλιά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου σπαράζεις την καρδιά
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου πληγώνεις τη χαρά

Κι ο μπάρμπας τότε σοβαρεύτηκε λιγάκι
τη κούτρα ξύνει και παράγγειλε καφέ
η μητέρα είπε ήταν ένα κοριτσάκι
που ορφανό μάζευε άνθη σε μπαξέ
τα άνθη στόλιζαν το αγέρωχο κεφάλι
μα όταν κοιμόταν πάλι πέφτανε στη γη
κι από τα λούλουδα που ο χάρος είχε βάλει
εμένα κράτησε να βλέπω τη ζωή

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
μου΄χεις φάει τη ψυχή
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω
φίλοι θα βρεθούμε όλοι μαζί

Αυτή παιδιά μου ήταν τότες η μανούλα
ο κήπος ύστερα εγέμισε ληστές
το κοριτσάκι μας το ντύσανε γριούλα
κι απ΄τα κουρέλια του φαινότανε οι πληγές
κι αν μας χτυπάει με μανία και φωνάζει
τη βάζουν άλλοι με συμφέροντα πολλά
το όνειρο που φεύγει την τρομάζει
να αναζητάει μιά χαμένη ελευτεριά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω μάνα
στο καμίνι της φωτιάς
Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω μάνα
πες μας πάλι τί ζητάς

Τελεία

Υπάρχει ένα τέλος εδώ

ίσως ο θάνατος μιας αθωότητας κάποτε βολικής

ή μιας αδιαφορίας εγκληματικής.

Πάντως το τέλος είναι εδώ και το αγγίζεις

δεν μπορείς να του κρυφτείς ή να το κρύψεις

Το τέλος - ή μήπως η αρχή της ιστορίας; -

τρυπώνει στο αθώο πρόσωπο της γηραιάς κυρίας

που δίνει την ευχή της στα καλά παιδιά

που διώχνουν τους βρομιάρηδες από τη γειτονιά

στον άεργο που παρατάσσεται με μαύρη μπλούζα

στον τρομαγμένο υπάλληλο που στέκει σούζα

στον εξαθλιωμένο άνεργο που στέκει στην ουρά

χωρίς ντροπή, χωρίς αξιοπρέπεια καμιά

να πάρει μια σακούλα τρόφιμα αποκλειστικά για Έλληνες!

Το τέλος είναι πια εδώ χωρίς αμφιβολία.

Παίζεται μόνο ποιος θα βάλει την τελεία.

Αυτοί ή εμείς.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2012: Η «ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ» ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2012: Η «ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ» ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

Του ΑΡΗ ΜΕΣΟΥΝΤΑ
Οι ψευδαισθήσεις, για όσους ήθελαν να έχουν ψευδαισθήσεις, τελείωσαν!
Η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου (χωρίς αξία ούτως ή άλλως) ετέθη οριστικά στο περιθώριο.
Ακόμα και η επιμήκυνση ξεχάστηκε.
Οι μύθοι για τον «καλό» Ολάντ, απέναντι στην «κακή» Μέρκελ και αυτοί θρυμματίστηκαν!
Ο Ολάντ εξελίχθηκε σε ανούσιο κομπάρσο της Μέρκελ!
Μια άχαρη, χωρίς τίποτα το ελκυστικό, καγκελάριος, όπως η Μέρκελ, μοιάζει να διαφεντεύει όλη την ΕΕ, η οποία κατάντησε γερμανικός αυλόγυρος!

Η «ΔΟΥΛΟΦΡΟΣΥΝΗ» ΣΑΜΑΡΑ

Οι Μερκολάντ αποσαφήνισαν πλήρως στον Σαμαρά ότι δεν δέχονται τίποτα παρακάτω από την εφαρμογή της πιο αυστηρής εκδοχής του Μνημονίου. Με δύο λόγια ένα πακέτο μέτρων λιτότητας που μπορεί να φτάσει μέχρι και 20 δισ. για τη διετία ’13 - ’14, σκληρές νεοφιλελεύθερες απορρυθμίσεις και φυσικά το πλήρες ξεπούλημα της χώρας!
Το κακό είναι ότι όλα τούτα τα απεδέχθη δουλοπρεπώς ο Α. Σαμαράς αλλά και τους είπε και χίλια «ευχαριστώ» από πάνω!!!
Ακόμα χειρότερο, όμως, είναι ότι ένας εξαιρετικά μέτριος πολιτικός, όπως ο Α. Σαμαράς, κατάφερε να προωθεί αυτές τις κατευθύνσεις, έχοντας πίσω του την ολόθερμη υποστήριξη του μεγαλοαστικού πολιτικού, οικονομικού και μιντιακού μπλοκ, συμπεριλαμβανομένων «μεταλλαγμένων» τμημάτων της Αριστεράς.
Ο λόγος αυτού του «θαύματος» είναι απλός.

Στο πρόσωπο ενός μέτριου πολιτικού, η μεγαλοαστική Ελλάδα νοιώθει να παίζεται κορώνα-γράμματα η εξουσία της. Από κει και η πειθαρχία και το σιωπητήριο!

Η «ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ»

Μετά τις συναντήσεις Σαμαρά με Γιούνκερ, Ολάντ και Μέρκελ, η Ελλάδα μπαίνει στην τελευταία φάση της τραγωδίας της.
Διότι το μνημονιακό πακέτο των 15-20 δισ., ακόμα και αν «περάσει» πολιτικά και κοινωνικά, συνιστά την «τελική λύση» για τον τόπο και την οικονομία.
Ο δρόμος Σαμαρά (Βενιζέλου - Κουβέλη) γι’ αυτήν την «τελική λύση», συνιστά, όμως, και την «τελευταία» ευκαιρία   για τον ελληνικό λαό και την ελληνική Αριστερά.
Την τελευταία ευκαιρία για να ανατρέψουν τη μνημονιακή τάξη πραγμάτων στην κατεύθυνση ενός καινούριου προοδευτικόυ δρόμου με σοσιαλιστικό ορίζοντα.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ: ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ!

Για να δοκιμάσει η Αριστερά αποτελεσματικά αυτή την ανατροπή πρέπει να εγκαταλείψει τις ψευδαισθήσεις, να πάψει να «αυτολογοκρίνεται» περιορισμένη και φοβισμένη από το κυρίαρχο μπλοκ που επιβάλλει το ανεκτό, μη απαγορευμένο, πλαίσιο πολιτικής ατζέντας και κυρίως να πει όλη την αλήθεια στον ελληνικό λαό!
Κι αυτή η αλήθεια είναι πικρή και σκληρή και κυρίως σημαίνει δύο πράγματα:

ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕ ΔΑΝΕΙΚΑ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ;

Πρώτον: ότι προοδευτική εναλλακτική λύση απέναντι στα μνημόνια δεν μπορεί να υπάρξει στο πλαίσιο της τροϊκανής χρηματοδότησης. Δεν είναι δυνατό με τα δάνεια της τρόικας να ακυρωθούν τα μνημόνια και να εφαρμοσθούν προοδευτικές λύσεις. Η τρόικα, με δύο λόγια η ΕΕ, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, δεν θα δώσουν ποτέ σε μια ελληνική κυβέρνηση δανεικά χρήματα για να ανατρέψει την μνημονιακή επικυριαρχία τους ούτε μπορούν να «εκβιασθούν» από τη δήθεν «βόμβα» της διακοπής της χρηματοδότησης, η οποία θα στραφεί εναντίον τους! Και οι τελευταίες αυταπάτες για κάτι τέτοιο έπεσαν με τη στάση των Μερκολάντ στις συναντήσεις με τον Σαμαρά.
Η κατάργηση των μνημονίων, όμως, που θα επιφέρει τη διακοπή της τροϊκανής χρηματοδότησης, θέτει τη χώρα σε έναν άλλο δρόμο: της διαγραφής του χρέους ή του μεγαλύτερου τμήματός του και της εξόδου τελικά από την ευρωζώνη. Ο λόγος είναι απλός. Χωρίς την τροϊκανή χρηματοδότηση, που συνδέεται με τα μνημόνια, η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώνει τόκους και χρεολύσια και επομένως οδεύει σε παύση πληρωμών επί του χρέους, με την τελευταία να καθιστά υποχρεωτική την προσφυγή στο εθνικό νόμισμα, προκειμένου να εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση των τραπεζών και της οικονομίας!
Όσοι πιστεύουν ότι μπορεί να συνυπάρχουν οι δόσεις της τρόικας με την κατάργηση των μνημονίων, ασφαλώς αν δεν εξαπατούν, είναι αφελείς.

«ΠΟΝΟΣ» ΚΑΙ «ΔΑΚΡΥΑ»!

Δεύτερον: Ότι δεν μπορεί να υπάρξει εναλλακτικός προοδευτικός δρόμος, εκτός μνημονίων και τροϊκανής χρηματοδότησης, ο οποίος να είναι ανθόσπαρτος!
Η Αριστερά οφείλει να πει ξεκάθαρα στον ελληνικό λαό ότι εδώ που έφτασε η χώρα, με ευθύνη του αστικού μπλοκ, δεν υπάρχει οδός διαφυγής χωρίς «πόνο» και «δάκρυα».
Η Αριστερά οφείλει να αποσαφηνίσει στον ελληνικό λαό ότι μια αντιμνημονιακή προοδευτική πολιτική, η οποία υποχρεωτικά για λόγους συνέπειας και αποτελεσματικότητας, θα αμφισβητήσει και την παρουσία της Ελλάδας στην ευρωζώνη, θα συνοδευθεί αρχικά με μεγάλα προβλήματα και πολύ σοβαρές δυσκολίες.
Η διαφορά με το μνημονιακό δρόμο είναι ότι αυτά τα προβλήματα θα είναι προσωρινά και αντιμετωπίσιμα και σύντομα θα υπάρξει ελπιδοφόρα ανακαμψιακή πορεία.
Η Ελλάδα θα υποφέρει για μικρό χρονικό διάστημα αλλά αυτό θα αφορά μια ανεξάρτητη χώρα, που υφίσταται θυσίες για να κτίσει το δικό της προοδευτικό μέλλον.

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει από την κρίση χωρίς:

• τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, το οποίο δεν είναι βιώσιμο,
• την εγκατάλειψη των πολιτικών λιτότητας, που είναι ο πυρήνας των μνημονίων,
• τη στοιχειώδη προστασία της οικονομίας της και ιδιαίτερα κρίσιμων παραγωγικών κλάδων της,
• την ισχυρή χρηματοδότηση για την προώθηση ενός μεγάλου αναπτυξιακού, επενδυτικού παραγωγικού προγράμματος.

Τίποτα από τα παραπάνω, όμως, δεν μπορεί να γίνει στο πλαίσιο:

• των μνημονίων,
• της τροϊκανής χρηματοδότησης και «κατοχής»,
• της ευρωζώνης και των ασφυκτικών νομισματικών πολιτικών της.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

Αν η Αριστερά σύσσωμη δεν αναλάβει τώρα, εντός του Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου, να πει αυτές τις αλήθειες στον ελληνικό λαό,
Αν δεν συμπαραταχθούν οι δυνάμεις της για να προβάλλουν σε αυτή τη βάση μια ρεαλιστική, συνεκτική και ριζοσπαστική εναλλακτική λύση, χωρίς ευρωλαγνείες αλλά και άκαιρες αντικαπιταλιστικές προτεραιότητες ,
Αν δεν γίνουν αυτά, τότε η «τελευταία ευκαιρία» για την Αριστερά κινδυνεύει να εξατμιστεί και όχι μόνο να προχωρήσει ακάθεκτη η «τελική λύση» αλλά ίσως και να δούμε στη χώρα επικίνδυνες έως και ακροδεξιές ή και ακόμα χειρότερες πολιτικές εξελίξεις.
Ήδη μια πολιτική μετριότητα όπως ο Α. Σαμαράς, αφού τείνει να καταστεί ο «επιβήτορας» ενός συστήματος για την «σωτηρία» του, γρήγορα μπορεί να μετατραπεί σε Καισαρίσκο και Βοναπάρτη ενός ιδιώνυμου αυταρχικού-αστυνομικού κράτους, περιορισμένων έως τυπικών δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών!

Ευθύβολος Κουστουρίτσα

Δημοσιογράφος: Αναφέρεστε στην προσφορά της αρχαίας Ελλάδας στον πολιτισμό. Η σύγχρονη χώρα ανήκει στην πολιτισμένη Δύση ή σε μια «νωθρή» και «απολίτιστη» Ανατολή;

 

Κουστουρίτσα: «Στη Δύση ανήκει. Γιατί της χρωστάτε πολλά χρήματα».

Η θλίψη της Αριστεράς

H κακοδαιμονία κάθε δόγματος, φιλοσοφικού, θρησκευτικού ή πολιτικού ήταν πάντα και θα είναι πάντα, η εμμονή του με την ορθοδοξία. Αν, όπως αναφέρει ο Μπόρχες, κάθε λέξη κρύβει μέσα της τόσα νοήματα όσοι και οι αναγνώστες της, φανταστείτε τι συμβαίνει με κάθε πρόταση, με κάθε παράγραφο, με κάθε κεφάλαιο σε κάθε ένα από τα βιβλία που καλούνται να ερμηνεύσουν χωρίς να υποπέσουν στο αμάρτημα της αίρεσης οι πιστοί του δόγματος.

Με βάση το παραπάνω σκεπτικό δεν είναι να απορεί κανείς βλέποντας την Αριστερά να γδέρνεται και να σκίζεται σε έναν ασίγαστο εσωτερικό πόλεμο για την ορθότητα των επιμέρους απόψεων των φορέων της (κομμάτων, ομάδων, συνιστωσών, κλπ), πάνω στο ετοιμοθάνατο σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Θα συνεχίσουμε να μην απορούμε ακόμα και όταν θα παρακολουθούμε αυτό τον «εμφύλιο» να συνεχίζεται ακατάπαυστα και πάνω στο πτώμα της.

Το να μην απορεί κανείς βλέποντας ένα έργο που παίζεται δεκαετίες τώρα, δεν σημαίνει πως μπορεί και να γλιτώσει από τη θλίψη που του προκαλεί αυτή η εικόνα: Ο μοναδικός πολιτικός χώρος που μπορεί να βάλει φρένο σε αυτό τον οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό κατήφορο που βιώνει η ελληνική κοινωνία, να αναλώνεται σε έναν καυγά πάνω σε τσιτάτα, παραγράφους, υποσημειώσεις πεθαμένων συγγραφέων, αφήνοντας το παρόν να το καταπίνουν με μεγάλες μπουκιές τα πιο αντιδραστικά μορφώματα και οι πιο σκοτεινές δυνάμεις του κοινωνικού υποσυνείδητου αυτής της χώρας.

Αν συνεχίσει έτσι η Αριστερά, κάποτε, έγκριτοι και μη ιστορικοί θα ξοδέψουν τόνους χαρτιού για να καταγράψουν άλλη μια φορά τα λάθη της και οι «ποιητές της ήττας» θα ξαναγράψουν συγκινητικά και σπαραξικάρδια ποιήματα. Μόνο που αυτή τη φορά θα διαβάζονται ως αναπόσπαστα μέρη μιας κωμωδίας που θα παράγει αντί για γέλιο, θρήνους και κλάματα...       

Ἡ ἀπίστευτη εἴδηση

Larry Cool

Ἡ ἀπίστευτη εἴδηση ὅτι δὲν ὑπάρχουμε,

Ὅτι ὄνειρα εἴμαστε ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου,

Διαδίδεται γρήγορα ἀπὸ στόμα σὲ στόμα.

Τὰ ἀνθρώπινα σώματα παραλύουν

Παύουν κάθε δραστηριότητα,

Κι ἀτενίζουν ἄσκοπα τὸν ὁρίζοντα.

 

Περασμένα μεσάνυχτα

Σὲ μιὰ στοὰ γαμῶ μιὰν ἄγνωστη στὰ ὄρθια

Φθάνει σὲ ὀργασμό,

Καὶ μ’ ἔντονους σπασμούς τὸ κορμί της ἀλλάζει

Γίνεται διαυγές, ῥευστὸ

Τὸ ὑδάτινο ὄν ἀναβλύζει ἀπὸ τὸ σκοτάδι

Ἀστραπιαῖα ὄνειρα τὸ διατρέχουν

-«Ποιὰ εἶσαι;»

-«Ἡ πραγματικότητα· μόνον ἐγὼ ὑπάρχω»

 

Πάν’ ἀπ’ τὶς στέγες ἐναερίζονται,

Μεγάλα, ἡμιδιαφανῆ ᾠὰ -οἱ χίμαιρες

Στὴ στιλπνὴ μεμβράνη καθεμιᾶς,

Ἀντικατοπτρίζονται ὅλες οἱ ἄλλες

Μέσα τους κοιμῶνται ἀνθρώπινα σώματα.

 

 

Ξημερώνει μια Χρυσή Αυγή

Ο εκστασιασμένος τσιφτετέλληνας που ξέμεινε από εθνικά όνειρα, οι πουτανίτσες των νυχτομάγαζων που γίνανε άνεργες κομμώτριες και υπάλληλοι πτωχευμένων επιχειρήσεων, ο μαγαζάτορας που πλούτισε τη λουλουδού στα ξενυχτάδικα και τώρα κατεβάζει τα ρολά και πάει σπίτι του, ο επιτυχημένος χρηματιστής που κλαίει κοιτάζοντας το 2λιτρο να σκουριάζει κι ο ερωτευμένος με την πριγκίπισσα της νύχτας αγρότης, βγήκαν από το σύννεφο της δανεικής τους ευτυχίας και αποφάσισαν να εκφράσουν τον νταλγκά τους δυνατά.

Και ψήφισαν με πάθος, την ασχήμια τους.    

Λογοδιάρροια

Τα περιβόητα social media κατάφεραν να κάνουν τον γραπτό λόγο να μοιάζει με εκείνα τα καφέ υπολείμματα που αφήνουμε στο χαρτί τουαλέτας... Μια ακατάσχετη διάρροια λόγου εν είδη εγκεφαλικών περιττωμάτων, εκεί που θα περίμενε κανείς αποτυπώματα σκέψης.

Η έκπληξη του κόσμου είναι το ταξίδι μου

Μουντός ο ουρανός, φορτωμένος με μαύρα σύννεφα, κολλάει στα τζάμια σαν θλιμμένο πρόσωπο και με κοιτάζει σαν να θέλει, με μια εμμονή που παίρνει τις διαστάσεις μιας μανίας, να μου μεταδώσει και μένα κάτι από την θλίψη του. Μα εγώ βρίσκομαι μακριά· μακριά από τη θλίψη, έτη φωτός μακριά από την αυτολύπηση, σε έναν κόσμο γαλήνης με κρυμμένα αποθέματα χαράς και κυρίως θαυμασμού για τα αμέτρητα πρόσωπα του κόσμου. Έχω γνωρίσει ανθρώπους της ηλικίας μου που σέρνουν σαν ανάπηρο πόδι την επωδό: ‘Τίποτα πια δεν με εκπλήσσει!’ Την ξέρω καλά αυτή την αίσθηση. Έχω πλησιάσει τόσο κοντά που με άγγιξε η παγωμένη ανάσα της. ‘Τίποτα πια δεν με εκπλήσσει.’ Έχει κάτι το μοιραίο αυτή η φράση. Μια γλυκιά μελαγχολία που μπορείς να την αλείψεις στο ψωμί σου. Μυρίζει έντονα τέλος και αποχαιρετισμό. Μυρίζει αντίο και εγκατάλειψη. Αλλά πιο πολύ και πιο έντονα μυρίζει κλεισούρα και μούχλα. Ψηλά τείχη και κλειστά παράθυρα. Βαριά ατμόσφαιρα και έλλειψη οξυγόνου. Τίποτα δεν με εκπλήσσει πια σημαίνει, το Εγώ μου στρογγυλοκάθισε στο κέντρο του κόσμου και μου κρύβει τον ορίζοντα: Αναπνέω τα χνώτα μου.

Αν κλείσεις την πόρτα στην έκπληξη, δηλαδή στο άγνωστο, ο κόσμος γίνεται μια ταινία που την βάζεις να παίζει μπρος - πίσω, μπρος - πίσω και την βλέπεις αμέτρητες φορές. Όσο και να την αγαπάς αυτή την ταινία, όσο ερωτευμένος κι αν είσαι με την ζωή σου, στο τέλος την βαριέσαι. Πραγματικά, τίποτα δεν μπορεί να σε εκπλήξει πια. Κάποτε - κάποτε, κάποιες ξεχασμένες λεπτομέρειες μπορεί να σου προσφέρουν μια στιγμιαία αίσθηση χαράς, που σβήνει γρήγορα και χάνεται στο βαθύ πηγάδι της αδιαφορίας. Κάποιοι μπερδεύουν αυτόν τον θάνατο με την γαλήνη. Κάποιοι νομίζουν πως μέσα από αυτή την σαπίλα της ακινησίας, μέσα από αυτή την μούχλα των αισθημάτων, αγγίζουν την γαλήνη. Δεν έχουν ρουθούνια να μυρίσουν την σήψη. Δεν είναι αρκετά καλοί ψυχολόγοι να διαγνώσουν την κούραση και τον φόβο - και την παράλυση που αυτός προκαλεί.

Η πραγματική γαλήνη ανοίγει διάπλατα την πόρτα των εκπλήξεων. Αφήνει ανοιχτά όλα τα παράθυρα στο άγνωστο κι η κάθε μέρα καλωσορίζει έναν καινούργιο - έναν ολοκαίνουργιο κόσμο. Η γαλήνη δεν έχει ανάγκη από βεβαιότητες. Δεν βρίσκει παρηγοριά στα αντικείμενα που βρίσκουμε ξανά στη θέση τους όταν ξυπνάμε. Δεν λέει, δόξασι ο Θεός, τίποτα δεν άλλαξε. Σήμερα το τραπέζι, το κρεβάτι, η καρέκλα, το τετράδιο, το μικρό δοχείο, το παράθυρο, τα μεγάλα δέντρα, ο ναός, μένουν ακίνητα καθώς ταξιδεύουν μαζί μου πάνω σε μια σχεδία που πλέει στο άπειρο. Όπως κι εγώ, μοιάζουν ίδια και απαράλλαχτα, μα είναι κι αυτά αλλαγμένα από το άγγιγμα του κόσμου. Μια ήρεμη ψυχή, απαλλαγμένη από την βαριά σαβούρα της συνήθειας, αναγνωρίζει αυτή την τόσο ανεπαίσθητη κι ωστόσο συνταρακτική αλλαγή - την διαισθάνεται και την αναγνωρίζει ακόμα και στα αντικείμενα.

Αγγίζω το ποτήρι και νιώθω πάνω του αυτή την μετακίνηση, αυτό το θαρραλέο βήμα του στο άγνωστο. Καταλαβαίνω πως κι αυτό, όπως και εγώ, βιώνει καρτερικά την φθορά του. Η καθημερινή τριβή στο γυαλόχαρτο του κόσμου λειαίνει τις επιφάνειες, κάνει τις αιχμές καμπύλες. Ο κόσμος αργά και σταθερά γίνεται λείος και στρογγυλός. Αυτή η λείανση των ημερών αρχίζει και μοιάζει σαν επανάληψη. Δεν έχει γωνίες αναφοράς και αιχμές για να συγκρουστεί πάνω τους ο χρόνος που γλιστράει και φεύγει. Χρειάζεται πλέον βαθύτητα, όξυνση των αισθήσεων και θάρρος, για να αντιληφθεί κανείς τις βαθύτερες και γι αυτό συνταρακτικότερες αλλαγές. Χρειάζεται κανείς σκάφανδρο για να βυθιστεί κάτω από την επιφάνεια. Χρειάζεται κανείς φτερά για να πάει λίγο πιο πάνω από τα φαινόμενα. Σήμερα το ποτήρι είναι συνταξιδιώτης μου σε αυτό το μαγικό ταξίδι στο άγνωστο που λέμε ζωή. Ζούμε μαζί, με μια αξιοθαύμαστη συνενοχή, την ίδια περιπέτεια.

Ξέχασα...

Στην αρχή ήταν όλα εύκολα. Ήταν ένας πόλεμος, έγινε μια εισβολή, υπήρξαν νεκροί, αγνοούμενοι και πρόσφυγες. Ένα νησί μισό που αιμοραγούσε. Ένας αδελφός που πονούσε. Ήξερες που ήταν το δίκιο, που ήταν το άδικο. Τι να ξεχάσεις;

Μετά ήρθε η πολιτική. Λόγια, λόγια, λόγια. Λόγοι και αντίλογοι. Γέμισε ο τόπος "ναι μεν αλλά" και ξέχασα...

Κολλημένοι σ' ένα Εδώ κι ένα Τώρα

Τόσο ανυπόφορα μικροαστοί που μια ενόχληση στην τσέπη μας μπορεί να καταρρακώσει το ηθικό μας.

Φόβος

Δεν σας κρύβω πως έχω αρχίσει να φοβάμαι. Φοβάμαι αυτά που ακούω ξανά και ξανά, άλλοτε καλυμμένα κι άλλοτε απροκάλυπτα. Φοβάμαι αυτή την τυφλή οργή που με καλωσόρισε σήμερα στο πρωινό περίπτερο με εκείνο το "να φύετε ππουστοκαλαμαράες, μας πήρατε τις δουλειές μας, εφάατε τα λεφτά των τραπεζών μας, μας καταστρέψατε. Να φύετε να πάτε στ' ανάθεμαν!" 

Δεν φοβάμαι για μένα - εγώ είμαι ξένος. Τουλάχιστον έτσι θελήσατε να με κάνετε να νιώθω. Για σας φοβάμαι. Και το είπα σ' αυτόν που ήθελε να ξεκουμπιστούμε. Η ανάγκη του είπα, έφερε πρώτη φορά τόσο κοντά τον Κύπριο και τον Έλλαδίτη. Εικοσιπέντε χιλιάδες Έλληνες αναζήτησαν ένα μέλλον, διωγμένοι από την ανέχεια, στην αδελφή Κύπρο. Ακούω όλο και περισσότερους να βασανίζονται από ένα σωρό γιατί. Που ξεκινά από το ανόητο "γιατί μας μισούνε" και φτάνει στο επικίνδυνο "γιατί οι σχέσεις μας με την Τουρκία να καθορίζονται από το Κυπριακό". Απλοϊκοί, απελπισμένοι μαλάκες θα μου πείτε οι μεν, ακόμα πιο απλοϊκοί κι απελπισμένοι μαλάκες οι δε. Σύμφωνοι. 

Πείστε με τώρα ότι τα μίση, οι εχθρότητες, οι διαχωρισμοί, η αδελφοκτονία δεν εκπορεύονται και γιγαντώνονται από αυτούς τους απλοϊκούς, απελπισμένους μαλάκες. Κι ίσως τότε πάψω να φοβάμαι. Για σας και για μας.

Αυτά είναι τα όπλα σου...

...σήκωσέ τα ψηλά και πυροβόλησε - τους ουρανούς, τους εγκάθετους, την υποκρισία. Αυτά τα χέρια, λερωμένα στην τίμια δουλειά, ενάντια στα καθαρά χέρια ακάθαρτων συνειδήσεων. Αυτός ήταν πάντα ο αγώνας. Αυτός ήταν πάντα ο πόλεμος. No pasaran!

Δυσοσμία

Υπάρχεις με κάθε τρόπο. Σαν ζώο, σαν μονοκύτταρος οργανισμός, σαν μαλάκιο. Σαν άνθρωπος όμως υπάρχεις μόνο από τη στιγμή που προκαλείς ευθαρσώς τη μοίρα σου αγνοώντας με θάρρος ή και με θράσος την φοβική επίκληση του πεπρωμένου σου. Όταν στέκεσαι όρθιος απέναντι στους ανέμους. Όταν οι καταιγίδες δυναμώνουν τη θέληση σου να φτάσεις στον προορισμό σου κι όχι να βρεις καταφύγιο στο πρώτο λιμάνι. Όταν ο πόνος, η κακοτυχία και η αποτυχία σε κάνουν πιο δυνατό. Τόσο δυνατό που να επιλέγεις ακόμα και το θάνατο. Δεν με πείθεις όμως πως έτσι έχουν τα πράγματα όταν πηδάς σπρωγμένος από ένα χρέος στην τράπεζα, ένα αυτοκίνητο που δεν έχεις βενζίνη να το γεμίσεις - ακόμα και όταν σε σπρώχνει η ντροπή των συσσιτίων, κάτι μυρίζει άσχημα σε ένα τέτοιο τέλος. Μια αποσύνθεση που άρχισε πολύ πριν τον βιολογικό σου θάνατο. Μια δυσοσμία πεθαμένων αξιών. 

Μακριά

Υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να μας στοιχειώσει.
Η ομορφιά λέω
Και τότε πώς θα συμβιώσουμε με την ασχήμια μας;
Ας μείνουμε λοιπόν μακράν της Ποιήσεως
Από τη Μουσική μακριά αλλά και τα ωραία τοπία
Τα γυμνά γυναικεία σώματα
Μια πανσέληνο, ένα δείλι
Μια βάρκα μπηγμένη στο αφόρητο μπλε μ' ένα άσπρο πανί
Ένα τόπι στο κύμα να μεταφέρει μεσοπέλαγα μια παιδική φωνή
Ένα λίκνισμα, ένα βλέμμα, μια ξαφνική στύση
Παραθαλάσσια

Ας μείνουν μακριά οι λεπτομέρειες μιας πιθανής ευτυχίας
Για να επιζήσουμε αυτής της πρωτόγονης λαίλαπας
Μυστηριωδών καταθλίψεων.

Η Τρόικα στην Κύπρο κι οι Κύπριοι τον χαβά τους

Τα συναισθήματα που έχω καταγράψει σχετικά με την άφιξη της Τρόικας στην Κύπρο είναι: Αδιαφορία, ενθουσιασμός, χαρά, αισιοδοξία, προσμονή, ελπίδα, αναμονή. Σίγουρα εκλείπουν συναισθήματα όπως οργή, ντροπή, απελπισία και δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν συναισθήματα όπως, αγωνία, απελπισία, αναστάτωση.

Ειλικρινά δεν ξέρω πώς να χαρακτηρίσω και πώς να εξηγήσω αυτή τη στάση που παρατηρώ γύρω μου. Μου έρχονται διάφορα στο μυαλό, αλλά δεν θέλω ούτε να τα γράψω, ούτε και να τα πιστέψω. Ντρέπομαι και μόνο που τα σκέφτομαι... 

Κρίση, κρίση, κάποιοι από μας σε αγαπάμε!

Θα γίνουμε πιο φτωχοί. Θα εκλείψουν οι φανταχτερές εμφανίσεις μας, η λεβεντοχωριάτικη περιφορά μας με τις αστραφτερές κουρσάρες, τα επώνυμα ρούχα και τα ακριβά αξεσουάρ που έγιναν αναπόσπαστα μέρη της ταυτότητάς μας. Οι πισίνες, τα μεγάλα μας σπίτια, τα πανάκριβα έπιπλα θα φθαρούν, θα χάσουν τη λάμψη τους, θα ατονήσουν, θα σβήσουν κι ίσως βγει λίγο στην επιφάνεια μια δόση, μια μικρή, ντροπαλή ίσως, ταπεινή σίγουρα αύρα της ουσίας μας.

Θα γίνουμε λίγο πιο φτωχοί. Πλούσιοι έτσι κι αλλιώς δεν ήμασταν ποτέ. Ονειρευτήκαμε μια δανεική ζωή, νοικιάσαμε λίγο χώρο σε ένα συλλογικό όνειρο. Άλλος λίγο, άλλος πολύ, όλοι συμμετείχαμε σε αυτή την ψευδαίσθηση. Ορίστε, τέλειωσε. Θα ξυπνήσουμε, άλλοι με πονοκέφαλο από την επήρεια του ναρκωτικού και άλλοι με βαριά ή ελαφριά κατάθλιψη. Όσο πιο πολύ κράτησε για τον καθένα μας η μέθη, τόσο πιο έντονα τα συμπτώματα της επόμενης μέρας.

Θα είμαστε λίγο πιο φτωχοί. Λίγο πιο ελεύθεροι. Λίγο πιο ταπεινοί.

Κρίση, κρίση, κάποιοι από μας σε αγαπάμε!

Θάλασσα Λαοθαλασσάκι μου

Γέμισε η Πλατεία Ελευθερίας στη Λευκωσία από ένα πλήθος πενήντα ανθρώπων που ανταποκρίθηκαν στο πανευρωπαϊκό κάλεσμα των αγανακτισμένων πολιτών...