Είναι μια παλιά συνήθεια
όταν κουράζομαι από τους ανθρώπους
αρπάζομαι από ό,τι μου φαίνεται όμορφο
ενίοτε, από αυτό που μοιάζει άσχημο στους άλλους - κυρίως αυτό
νιώθω έτσι να απομακρύνομαι αρκετά - να γίνομαι ξένος
μεταναστεύοντας στο περιθώριο της ορθότητάς τους
ανασαίνω τότε έναν άνεμο άγριο και μακρινό
απαξιωμένες μικρές οάσεις κακότητας
πιο ατόφιες από την καλοσύνη τους
(έχεις προσέξει πως το κακό των ανθρώπων
είναι ένα όμορφο άγνωστο;)
Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
Αυτά πολύ μ' αρέσουν :)
Δημοσίευση σχολίου