Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010

Σύγχρονα μιάσματα...

... στην πάλαι ποτέ πόλη της ελευθερίας - κοινώς Νέα Υόρκη.

“ΚΑΠΟΤΕ - όχι και τόσο παλιά- ήταν σύνηθες οι υπάλληλοι να καπνίζουν στα γραφεία τους. Στη συνέχεια, περιορίστηκαν στα καπνιστήρια. Το 1995, ο δήμος επέβαλε ακόμη αυστηρότερα μέτρα για τους καπνιστές και κάπως έτσι άρχισε η μπουλουκοποίησή τους: από το μεγάλο δωμάτιο στο μικρό, από μέσα έξω, από τους δημόσιους χώρους στους ιδιωτικούς και από την αποδοχή στο ανάθεμα. Σήμερα, οι καπνιστές είναι δακτυλοδεικτούμενοι όσο ποτέ. «Σε κοιτούν σαν να έχεις μόλις σκοτώσει ένα μωρό φώκιας», εξηγεί στους «Νew Υork Τimes» ο Λούις Νταβίλα.”*

Η ανθρωπότητα έζησε αυτό το πογκρόμ με το χασίς. Καιρός να το ζήσει και με το τσιγάρο. Κανείς δεν μπορεί τόσο ανεύθυνα και φυσικά ανέξοδα να ξεφεύγει από τη στάνη και την απόφαση του τσοπάνη να τον κρατήσει με το ζόρι “υγιή” και ελκυστικό για τα σφαγεία και τους κρεοπώλες της αυτοκρατορίας.

 
*Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 2010

Συγκλονισμός



Μάνα μου, μάνα

Βυζαντινός Ύμνος της Μεγάλης Παρασκευής από το Λίβανο. Απόδοση στα ελληνικά απο τον Νικο Γκάτσο. Μουσική απόδοση του Χριστόδουλου Χάλαρη

Μάνα μου μάνα
στο δρόμο μου σπείρανε
πέτρα κι αψιθιά.
Μάνα μου μάνα
τα νιάτα μου γείρανε
κάτω απ΄τα σπαθιά.

Ουρανέ μου
στείλε μου νερό
να ποτίσω την έρημο
να φυτρώσει
λουλούδι δροσερό
στο κορμί μου τ΄αέρινο
μάνα μου μάνα
την άνοιξη φέρε μου
πάνω στο σταυρό.

Μάνα μου μάνα
ηλιόλουστη μέρα μου
πότε θα σε βρω.

Ουρανέ μου
διώχ΄τη συννεφιά
να περάσω τα σύνορα
κι ένα βράδυ
πάνω στα βουνά
να χτυπήσω τα σήμαντρα
μάνα μου μάνα
στα χέρια μου σήμερα
καίνε τα καρφιά.
Ουρανέ μου
στείλε μου νερό
να ποτίσω την έρημο
να φυτρώσει
λουλούδι δροσερό
στο κορμί μου τ΄αέρινο
μάνα μου μάνα
τον ήλιο σου φέρε μου
πάνω στο σταυρό.